Gunahlarımın hesabı sorulduğunda ahirette,
Pir-u pak çıkacağım ben kuşkusuz.
Suc bulmak mümkün mü aklımda,
Gözlerimde, ellerimde her şeyimde.
Çünkü pislikleri gören gözlerim,
Gözlerinin derin saflığında kaybolunca,
Temizlendi tüm pisliklerden,
Saflığınla doldu pir-u pak.
Çünkü aklım, bazen kötü düşünen,
Essizliğinle hayal edince seni,
Temizlendi tüm kötülüklerden,
Essiz hayallerinle doldu pir-u pak.
Çünkü kulaklarım, nice kötülükleri işiten,
Uyumadan dinlenen bir ninni gibi sesini duyunca,
Hiç işitmedi artık günahları,
Uzun saf bir ninniyle doldu pir-u pak.
Çünkü dilim, bazı küfürler savuran,
Arındırıcı, sıcak diline değince,
Sonsuza dek küfür etmedi artık,
Aşk türküleri çığırdı pir-u pak
Çünkü burnum, hoş kokuları duymamış,
Amber misali ten kokunu alınca,
Duymadı pis kokuları, çekmedi külleri,
Hasretle, eşsiz teninin kokusuyla kaldı pir-u pak.
Çünkü ellerim, katranla yıkanmışçasına,
Sevgiyle dokununca şehvet dolu bedenine,
Kirlenmedi dünya pislikleriyle artık,
Sevgi dolu şiirlerin kalemini tuttu pir-u pak
Velhasil sendendir pir-u paklığım,
Tüm benliğim yekpareyken saf seninle,
Her şeyim her şeyinden ibaretken,
Nasıl günahkar diyebilirler kartanesine,
Onunla bütünleşmiş bedenime.
Pir-u Pak
